De man met de pet op
De man met de pet op,
Zijn tatoeages, zijn blikje bier
We zien hem nog eenmaal
Stil ligt hij daar
Haar oogappel,haar kind
Mijn vriendin, zijn moeder
Ik zie haar als moeder
Als vrouw en als meisje
In totaal verdriet om dit verlies
Woonbegeleiders, werkbegeleiders,
Collega schietsomannen,
Familie, de dierbaren
Zij voeren allemaal het woord
Het woord van dankbaarheid, verdriet,
Onmacht, verlies en bewondering voor
Wie hij was.
Temidden van bloemen en hardcore
Viert hij zijn laatste feest.
Om me heen zie ik hen staan
De moeders van…
Hun geluidloze, geoefende tranen
Stromen beheerst over hun gezichten.
We wisselen blikken uit
Woorden zijn er niet voor
De dood overstijgt de zorg
De leegte van verlies kijken
We aan, ieder voor zich en samen.
Dan spreekt tot slot de zwager
Die hem zo vaak redde uit valkuilen
waar schietsomannen zo
gemakkelijk invallen.
Zijn pleidooi is vurig,
Openhartig en oprecht
Vol erkenning en dat leidt
Tot een applaus voor
Het leven dat voorbij gaat
Maar intens geleefd is.
Marja Westerman
|
