Naastbetrokkenen

home

Gedichten

Gedicht van An voor haar moeder
Gedicht van Barbara Bingham
Gedicht van Anna
Proza van Anja
Ansje
Marja: Zondagavond
Wilma: Mijn moeder

up

Gedicht van An voor haar moeder Lieve Mam dit is mijn laatste gedicht aan jou. Mam wat zal ik je missen als moeder en vriendin Met Pappa en Jou ben ik opgegroeid in een liefdevol gezin Dat zal nu nooit meer zo zijn Ik weet dat nu en dat doet pijn Nooit meer op de koffie voor een praatje Ik aan de wijn en jij aan een advocaatje Nooit meer samen boodschapen doen of gezellig winkelen Je kon dan bijna niet wachten tot de deurbel begon te rinkelen Je wist dat ik dan voor de deur zou staan Om lekker samen uit te gaan Nooit meer de vraag: "kind hoe gaat het met jou" Door jouw heengaan ben ik ineens geen kind meer maar een vrouw Je nooit meer bellen om te vragen of je lekker hebt geslapen Ik weet dat nu de engelen over je zullen waken. Maar wat nooit meer over zal gaan is mijn liefde voor jou Mam je was een geweldige moeder en een allerliefste vrouw Je dochter Anneke up

Prachtig lied Vandaag schrijf ik geen prachtig lied, geen zin om van te dromen, niets waar u even van geniet. Mijn lege ader doet het niet, het wil er niet van komen. Vandaag schrijf ik geen prachtig lied. Het doet me al met al verdriet. U lijkt wel beet genomen, niets waar u even van geniet. Dit leed doet u misschien geen biet kom, laat uw tranen stromen. Vandaag schrijf ik geen prachtig lied. U treft geen dichter in 't verschiet veel valt er niet te bomen. Niets waar u even van geniet. Het maakt me lichtelijk kierewiet, er is niet door te komen. Vandaag schrijf ik geen prachtig lied, niets waar u even van geniet. Ansje (Vrijdag 2 juli 2010) up

Gedicht van Anna Versen om je vrees te mennen t schrijven stilt het bonken van je hart kan aan mijn verdriet nog steeds niet wennen k Wou dat ik niks te dichten had. Anna up

Proza van Anja Goeiendag, Daar heb ik ff flink kippevel en blinkende ogen van gekregen. Hoe krijg je zulke zieltreffende gedichten uit je mouw geschud??? Ik snap het eigenlijk wel, zoiets borrelt op uit intens verdriet, verdriet wat was én nog gaat komen. Want dat onze bordjes steeds vol geschept blijven worden is een zekerheid waar je niet omheen kan. En de "hulpverlening" iets waar je niets mee kan...... hoe moet dat als wij er niet meer zijn om te redderen??? Ik durf er niet aan te denken.... blij voor jou als morgen weer voorbij is;- X Anja aan Karen up

Gedicht van Barbara Bingham Keer mijn broer je rug niet toe Alleen omdat hij niet in je wereld past. Zijn Kwelling is echt Hij zou het veranderen als hij dat kon. Zijn ziekte kun je niet zien Maar zij is echt, al te echt, niettemin, En de jongen die wij kennen, is aan ons verloren. Als bij een vermist kind gaat de pijn nooit weg Maar achtervolgt ons met de hoop dat op een dag We hem weer zullen vinden. Ik kan hem niet in de steek laten. Hij is mijn broer, En hij is dezelfde broer die me bij mijn hand hield, Toen we lachend door de bloemen renden, In het weiland bij mijn grootmoeders boerderij. En hij houdt nog steeds van kinderen, en van katten, Hij houdt nog steeds van 'hotdogs', En hij heeft nog steeds gevoelens. En hij heeft nooit de liefde van een vrouw gekend, Of de vreugde van vrij te zijn een droom te volgen En die in vervulling te doen gaan. Het lijden van mijn broer en de tranen van mijn moeder Hebben mij de moed gegeven Je te vragen en te luisteren en te leren. Als je de tijd neemt om 't te begrijpen Kun je zorgen dat je zijn wereld minder pijnlijk maakt. up

An excerpt from a poem by Barbara Bingham. Don't turn your back on my brother Just because he does not fit into your world. His torment is real and he would change it if he could. His illness is not something you can see but is real, all too real, nonetheless and the boy we know is lost to us. Like a missing child the pain never dies but haunts us with hopes that some day we will find him again. up

Zondagavond Het is zondagavond zeven na zeven. Ik huil om de dood en ik huil om het leven. Ik huil om slecht en ik huil om goed. Ik huil om lelijk en ik huil om het mooie. Ik huil omdat ik toch verder moet. Marja.(juli 2009) up

Mijn moeder Mijn moeder Zolang je nog een moeder hebt Ben jij jong en is zij oud Zolang je nog een moeder hebt Is er altijd iemand die van je houdt. Zolang je nog een moeder hebt Ben je altijd ergens thuis Zolang als ze leeft, Ben je welkom in haar huis Nu mijn moeder dan gestorven is, Is mijn jeugd voorgoed voorbij, Maar dankbaar blijf ik zolang ik leef Voor wat zij was voor mij Voortaan mijn lieve moeder Moet ik verder zonder jou Maar wie ik ben, Dat dank ik grotendeels aan jou Een veilig nest, een fijne jeugd Dat gunde je ieder kind Je kunt de hele wereld aan Als je leven goed begint Daarvoor dus mam oprecht mijn dank Je hebt het goed gedaan! Je leeft een beetje verder Zolang ik zal bestaan Gedicht van Wilma up