Vertellen en Lezen
Ervaringsverhalen en zo


Hardzaken
Familie: oorzaak en oplossing (lezing voor Leo's afscheid)
Verhaal: Doe mij maar een moeder
Kinderliedjes van lang geleden

Doe mij maar één moeder!
Op het moment dat je zoon de diagnose chronische paranoïde schizofrenie krijgt, heb je geen flauw idee, wat dat betekent. De eerste gedachte is “chronisch”….dat is erg. Betekent dit dat hij in een Inrichting moet gaan wonen? Kan hij nog wel iets?
We zijn nu elf jaar verder. Hoewel de verschijnselen die bij de aandoening horen lijken toe te nemen, leert mijn zoon er steeds beter mee om gaan.
Hij woont nog steeds zelfstandig in een piepklein woninkje in Amsterdam. Zijn ouderlijk huis is zijn “tweede thuis”. Daar staat de wasmachine. Daar ligt de administratie. Daar staat een logeerbed en zijn ligbad en er is altijd een volle ijskast, voor het geval dat..

Zonder te weten waarom mag er niemand meer in zijn huis komen.
Na de vakantieperiode was er een doorbraak. Ik mocht zijn ramen komen zemen. Dit zemen was voor de tweede keer in de twaalf jaar dat hij daar woont. Het was meer een symbolische actie, want hij heeft ook al twaalf jaar de gordijnen dicht, dus naar buiten kijken gebeurde toch al niet. Laten we zeggen dat het “een binnenkomertje” was. En dat was nodig want zijn vuile vaat stond tot aan de voordeur. Ik moest me door de troep heen worstelen om bij de ramen te komen. Dit was ik niet van hem gewend. Hij verzamelt wel van alles en zijn huisje is tot aan de nok toe gevuld maar het was nooit vies.
Het werd dus iets meer dan alleen ramen zemen.
Toen ik in de keuken aan het afwassen was, ging de telefoon en hoor ik mijn zoon zeggen: “Nee, ik heb niet zoveel geld…Nee, twee meisjes is te veel… Doe maar één meisje!”.
Ik houd op met kletteren en spits mijn oren. “Doe maar één meisje..”?
(Ik schrik verrast en mijn gedachten nemen een verkeerde wending)
“Voor 5 euro, per week…nee, dat is te veel”.
Ik hoor hem onderhandelen, en hij komt uit op 50 cent per week.
(“Dat is wel erg weinig”, denk ik nog)
Ik loop met de theedoek in mijn hand naar binnen en ga voor mijn zoon staan met een heel erg vragend gezicht.
Het was de Unesco of Unicef die een bijdrage vroeg om een meisje naar school te kunnen laten gaan. Dat doet hij nu dus. Hij sponsort de schoolloopbaan van één meisje voor 50 cent per week. Dat is nog te overzien.
Het is goed gegaan met de schoonmaak, de keuken ziet er weer netjes uit.
Je kunt weer naar buiten kijken als de gordijnen er niet voor hangen, de huiskamer is gezogen, het bed is verschoond en zoonlief heeft af en toe meegeholpen. Op mijn vraag of hij zijn tafel, met vloei en shag en lucifers en kruimels en zakjes (van de wiet) schoon wilde maken zei hij: “nee, ik heb geen zin om dingen schoon te maken die toch weer meteen vies worden”. Maar dat gold gelukkig alleen voor de tafel.

Hij vertelde me onlangs dat hij de afwas nu weer bij houdt. Ik weet niet of hij weer mensen binnen laat. Wat ik nu wel weet, is dat er bij het bijhouden en schoonmaken van je huis een punt “of no return” is.
Als de troep te groot is, is de weerstand om op te ruimen nog groter. Dat geldt voor “gezonde” mensen maar zeker voor mensen, zoals mijn zoon die afhankelijk zijn van routines en kleine overzichtelijke taken. Voor hem was dit een onoverkomelijk probleem.
Als dit vaker voor komt gaan we toch de huishoudelijke ondersteuning eens ter sprake brengen. Ik ben bang dat hij zegt dat alleen zijn moeder hem huishoudelijk mag ondersteunen. Zolang die kan lopen, bukken en klimmen is dat geen probleem, alleen niet wekelijks en ook niet maandelijks: “Doe dan maar een moeder voor 50 cent per kwartaal”!



up

Kinderliedjes van lang geleden

 We zullen wel eens zien wie hier het sterkste is, dat zullen wij eens zien
Ping pong song
Hondendrollen


Hoeven ze in London geen autogordel om?
20 februari 2011

Hoeven ze in Engeland geen gordel om? Waar laat iedereen in de ondergrondse metrotunnels zijn papiertjes en lege blikjes. Je ziet nergens afvalbakken.
Je rijdt links, je loopt links. Zijn er nu wel regels of gaat dit allemaal vanzelf?
Het ziet er zo geordend uit, zo netjes. Hier staan de jongeren nog op voor zestig plussers in de metro.
Ik weet niet of het de tijd van het jaar is maar die Engelsen hebben me verrast.
En dan dat ontbijt met witte bonen in tomatensaus, vette worst en gebakken eieren. Ik heb het een ochtend geprobeerd en heb de hele dag met een gebakken ei op mijn maag rond gelopen.
Het Londen waar wij waren was internationaal. Veel talen door elkaar heen, veel nationaliteiten, in winkels in het hotel. Ook het personeel was multi cultureel.
De musea zijn gratis. Geen financiële belemmering voor mensen met een kleine beurs om van de internationale kunst- en cultuurschatten te genieten.
Het is te merken als je daar rondloopt dat Engeland overal in de wereld de scepter heeft gezwaaid.
Veel internationaal "geroofd" werk staat er tentoongesteld.
Wat de meeste indruk op me heeft gemaakt, geheel onverwacht, was een zaaltje in de nieuwe bibliotheek in London met de handgeschreven manuscripten van de boeken van Jane Austen, Jane Eyre van Emily Bronté, Dickens... Er lagen ook nummers van de Beatles, op kladblaadjes geschreven. De Magna Carta; werk van Sigmund Freud; Lenin...ik heb nog niet eens alles goed gezien en gehoord maar het was indrukwekkend.
British Library
Jaarlijks gaan we een paar dagen naar een grote stad in Europa.
We zijn al een paar keer in London geweest. Dit keer gingen we de schilderijen zoeken uit ons boekje
'het kleine museum'.
Het is een sport geworden om de schilderijen te zoeken bij de details die in het boekje staan afgebeeld.
Van de zeven schilderijen die in Londen te vinden zouden zijn hebben we er vijf gevonden.
Een goede oogst.
Terwijl we op zoek zijn naar onze schilderijen komen we heel wat andere kunst tegen.
Onverwachte meesters. Verrassingen.
De verrassing dit keer waren de werken van JMW Turner en John Constable. Twee oude schilders die verrassend expressief werk hebben gemaakt.
De vader van Maarten (Jaap Egmond sr.) heeft in de vorige eeuw een behoorlijk stempel gedrukt op de kennis van de kunstgeschiedenis in de Nederlandse (middelbare) scholen.
Wie kent de boekjes Kunstbeschouwing niet van Egmond en de Poel (ze staan inmiddels op Marktplaats).
Ik ben er ook zo'n beetje mee opgegroeid en neem het hen kwalijk dat ze weinig aandacht hebben gegeven aan de Engelse schilders. Alleen daarom al moeten we nog een paar keer terug.
Hoe zit het eigenlijk met die Engelse schilderkunst en hebben zij zich laten beïnvloeden door de ontwikkelingen op het vasteland en waarom ken ik zo weinig Engelse schilders?
Van de zomer gaan we verder op onderzoek uit.




up