| Vertellen en Lezen |
|
|
Kind in mijn hart Kind in mijn hart Je bent mijn kind Gedragen onder mijn hart Altijd zal ik je dragen in mijn hart Een bloedband voor altijd Je broer Is ook mijn kind voor altijd In mijn hart In jouw hart? Ik kan niet begrijpen In mijn hart Het doet zo'n pijn Ik wist niet Dat verdriet In mijn hart Zo groot kan zijn Vragen, tranen, liefde en woede Vechten In mijn hoofd en hart Een ongelooflijk gevecht Mijn hoofd en hart Verbijstering en ongeloof Hyper en verdoofd Hoe kun je? Je eigen broer? kapot willen maken? Zo uit het niets? Een zwarte dag Mijn hart staat even stil Zo kil Je bent onbereikbaar Als ik wil slapen Dan hoor ik nog je gegil Een ondoorbreekbaar gekrijs Je delated Jouw wereld / onze wereld 'Knipt' de bloedband door Het snijd door mijn moederhart Kind in mijn hart Ik zie je broer Mijn hart staat even stil Ik zie en voel Zijn pijn, verbijstering en ongeloof Ik moet en zal er voor hem zijn Ook mijn kind Gedragen onder mijn hart Altijd zal ik ook hem dragen In mijn hart En toch... Bloedband bind Ik zie elk kind Ik zie hun verdriet en pijn Hun liefdevolle binding De bloedband? We zijn er voor elkaar In elkaars hart Verbijstering en ongeloof Maar ook realiteit Een realiteit Die jij (nog) niet ziet? De andere kinderen slaan de handen liefdevol in elkaar Een gesloten kring Ze willen jou er 'voorlopig' niet in Ik begrijp hun pijn Het is een deelde pijn In mijn hoofd en hart Tranen stromen Maar ik moet en zal er zijn Het leven gaat door Voor jou Voor ons Ik zal doen Voor jou Wat ik kan Wat ga jij doen? Ooit? Kind in mijn hart Voor altijd Je mama Gedicht van Nel up |
|
Zeepbel Vandaag dacht ik even hoe je zeepbellen blaasde de glinsteringen in de zeepbellen stralende ogen de zon als je lachte een mooie gedachte zeepbellen dwarrelen voorbij je broertje stralende ogen de zon als hij lacht nooit gedacht dat genieten nu een gedachte aan toen van hem aan jou een lach en een traan als een uiteengespatte zeepbel ik voel een traan veeg het weg en kijk naar de zeepbellen die voorbij gaan je broertje slaat zijn armpjes om mij heen en vraagt sopje? Gedicht van Nel up |
|
Verlaten Het station is verlaten van treinen het donker omsluit mij licht is afgedekt door een kille deken van donkere wolken in de verlatenheid zie ik mannen met lege ogen als dat ze zeggen gun ons rust ze ontvluchten de zwarte nacht dakloosheid onder een afdak met kunstlicht samen met zijn allen alleen ik loop langs ogen kijken in het niets of zijn als gesloten luiken ik zoek mijn zoon speur naar zijn gestalte zie ik zijn ogen? verlaten gelaten verlaat ik het station ik heb me nog nooit zo eenzaam gevoeld het donker omsluit mij ik rits mijn jas dicht het is kil Nel up |
|
Je bent een nummer Je bent een nummer al vanaf je eerste dag BSN een getal in de rij waar dan ook een relatienummer dan ben je verzekerd van een polisblad overal een nummer overal geregistreerd er wordt op jou gelet als nummer? als mens? val je uit de rij dan hoor je er niet bij je past niet in het systeem gerediceerd tot nul de pijn dat jij er niet mag zijn niet weten is zo leeg zo lopen in een kring het voelt leeg nul Nel up |
|
Het mensenmeisje het mensenmeisje in jou is zoek ben jij 'mijn' meisje? flitsende ogen soms weer somber in het niets harde stem krijsen eisen zwijgen lachen op het 'verkeerde' moment jij weet hoe je mensen die jou in hun hart dragen snoeihard in het hart kan raken je ziet de pijn van de ander ik zie jouw pijn ik kan niet bij jouw pijn lijk er voor jou niet te mogen zijn je lacht een bizarre lach wat een rotdag weer Nel up |
|
Leeg Een wereld zo leeg zonder jou als een woestijn met lege handen staan en jou moeten laten gaan jou loslaten is een val eenzaam en alleen ik wil tegen een steentje schoppen maar de woestijn is zo leeg het zand glipt tussen mijn vingers door net als jij Gedicht van Nel up |
|
Koud Het is koud vrieskoud buiten je mama leent een fiets en fietst ochtenden en middagen door de stad centrum n.s verschuil jij je? waar ben je? heb je onderdak? of zit je ergens onder brug? veel vragen geen antwoorden het is koud angstig koud in mijn hart buiten vrieskoud een vrouw loopt voorbij Koud he? merkt ze op die kou voel ik niet ik denk aan jou en denk ik weet het niet dat is de kou die je mama voelt Gedicht van Nel voor haar zwervende zoon (toevoeging Hannie) Zorgmijder In de bloei van zijn leven Ziek zwervend op straat en geen Rehab team dat naar hem op zoek gaat. Ze laten hem aan zijn lot over de Nederlandse samenleving, wij.... laten hem dood gaan we laten hem maatschappelijk verloederen.... dat kan hier Dat staan wij toe Dat sta ik toe Ik zou net als moeder Nel op de fiets moeten stappen en hem gaan zoeken Misschien moeten we allemaal op de fiets stappen en hem gaan zoeken Had ik maar die power! up |
